De kracht van delen!

Ruim twee weken geleden publiceerde De Volkskrant een tweeluik over het leven als werkende mantelzorger. Hoe je op moet passen, op signalen moet letten. Want ook, of juist, als mantelzorger kun je een burn-out krijgen door de combinatie van mantelzorg en werk. Lees het artikel hier op onze blog en en bedenk dat preventie van burn-out van het grootste belang is. Misschien ook eens kijken naar onze APK pakketten?

Tien maanden geleden raakte ik overbelast door de combinatie werk en mantelzorg. Al na enkele weken verloor ik hierdoor mijn baan. Twee weken geleden publiceerde de Volkskrant een tweeluik over ons leven als werkende mantelzorgers. Het doel was om samen met Mezzo de discussie op gang te brengen over het combineren van werk en zorg.

Inmiddels ben ik grotendeels hersteld. Het is cliché: De burn-out heeft uiteindelijk meer gebracht dan ontnomen. We gaan even terug in de tijd.

Begin 2018:

‘Mevrouw van W[..]?’ … Mevrouw van W[..]?’ Een harde oor suis en een hoge piep in mijn linkeroor overstemt het geroep van de assistent Neuroloog. Even draai ik mee in de duizeligheid. Een doffe druk onder mijn ogen spreidt zich langzaam uit naar mijn kaken. Een soort spierpijn. Even wegzaken in de houten stoel in de wachtkamer en toegeven aan een verlammende vermoeidheid. Even niks. Alleen gesuis. De wachtkamer tolt. ‘Kom Steef, we zijn aan de beurt’, Ivo trekt aan mijn arm.

Het moment van de diagnose. Geen diagnose voor Anna Sophie, maar een diagnoses voor mijzelf.

De mama van Anna Sophie. De mantelzorger, mantelmama. Alleen heet ik hier anders.  ‘Dag hallo.’ Ik geef de arts een hand en plof opnieuw in de stoel. Vanwege Anna Sophie ben ik gewend aan diagnose momenten. Momenten van uitsluiten of bevestigingen. Meestal staar ik naar de roze plastic onderdelen op het bureau dat een onderdeel van het menselijk lichaam moet voorstellen. Dit keer een prachtig roze met wit exemplaar van de hersenen.

Op momenten van diagnoses staat de wereld stil. Altijd. Buiten waait het, maar je voelt de wind niet. Buiten rijden auto’s, maar je hoort ze niet. Buiten schijnt de zon, maar je voelt de warmte niet.

‘Laat ik beginnen met het goede nieuws, uw hersenen zijn schoon. We hebben niks afwijkend kunnen vinden op de MRI’. Ik laat mijn adem ontsnappen en glimlach even naar Ivo en kijk dan weer naar de Neuroloog.

‘Okéjj…. En dat zijn mijn hersenen?’ vraag ik wijzend naar het beeldscherm, bij gebrek aan betere vragen. De Neuroloog knikt en begint met uitleggen. Ik krimp ineen. Alle geluiden klinken sinds kort als nagels over een schoolbord of ijs in een kies vol gaatjes. Ivo knikt bevestigend. Mijn gedachten dwalen af, wat zal er dan met mij aan de hand zijn?

Ik staar naar de afbeelding van mijn hersenenkronkels op het scherm wanneer ik het woord Burn out hoor. Over wie gaat dit? Ik sta weer op scherp. ‘Bedoelt u dat ik een Burn out heb?’ ‘Zeer aannemelijk.’ knikt de Neuroloog. ‘En ook niet uitzonderlijk, gezien uw situatie. Wellicht heeft u de eerdere stress en emotie signalen genegeerd of misschien niet geregistreerd. Nu roept uw lichaam u halt toe en dat is maar goed ook.’

In de lift naar beneden word ik overspoeld door een gevoel van schaamte. Wat zeg ik tegen mijn familie, mijn vrienden en collega’s? Ik heb helemaal geen tijd voor een Burn out. Het is ontzettend druk op mijn werk. Thuis gaan we binnenkort starten met een grote verbouwing zodat Anna Sophie een slaap- en badkamer op de begane grond krijgt.

Terwijl Ivo de parkeerkosten betaalt in de automaat van het ziekenhuis, kijk ik naar de parkeerplaats.

De plek waar het oude kinderziekenhuis vijf jaar geleden nog stond. Daar kreeg Anna Sophie haar eerste diagnose. En daar begon ik vanaf dat moment met een perfect geregistreerd jongleer spel. Een gevecht. Tot vandaag. Nu vallen alle ballen uit de lucht. En nu?

Hoe ging het verder?

Na vier weken totale rust begon ik de ervaringen over onze gehandicapte dochter Anna Sophie op te schrijven en te delen. Het schrijven werkt therapeutisch. En de herkenning en reacties zijn tot de dag van vandaag hartverwarmend.

Hoe mijn werkgever reageerde kun je lezen in de Volkskrant.

We zijn ontzettend trots dat we samen met de Mezzo en de schrijfster van het stuk – Volkskrant journaliste Charlotte Huisman- een mooi verhaal met een duidelijke boodschap in de Volkskrant hebben weten neer te zetten. De kracht van het delen!

golfstroomgroepbeheerDe kracht van delen!